Grave of the fireflies -- สุสานหิ่งห้อย
posted on 21 Aug 2008 20:42 by nokonoko in Cartoonสุสานหิ่งห้อย
Grave of the Fireflies (火垂るの墓 Hotaru no Haka)
Grave of the Fireflies หรือที่เราเรียกกันติดปากว่า สุสานหิ่งห้อย เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องเยี่ยม ผลงานการกำกับของ ทาคาฮาตะ อิซาโอะ ผู้กำกับฝีมือระดับปรมาจารย์ เพชรเม็ดงามอีกชิ้นหนึ่งของวงการอนิเมชั่น และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสตูดิโอ Ghibli อันเลื่องชื่อ ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างในปี 1988 โดยมีโครงเรื่องมาจากบทประพันธ์ของ อากิยูกิ โนซากะ อ้างอิงประสบการณ์ในวัยเด็กของตัวเขาเอง ผู้สูญเสียน้องสาวในช่วงสงคราม เขารู้สึกเสียใจ และโทษตัวเองมาตลอด ในที่สุดก็ได้กลั่นกรองเรื่องราว สะท้อนเหตุการณ์ในช่วงเวลาอันเลวร้ายนั้นออกมาเป็นบทประพันธ์ชื่อ Hotaru no Haka (สุสานหิ่งห้อย)
เนื้อเรื่องย่อ
ประเทศญี่ปุ่น โกเบในยุคปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นช่วงเวลาที่ลำบากยากเข็ญ ความอดอยาก หิวโหยครอบคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ด้วยผลจากสงครามทำให้ครอบครัวเล็กๆครอบครัวหนึ่งต้องพลัดพรากจากกัน ผู้เป็นพ่อถูกเรียกเข้าประจำการรบและขาดการติดต่อไป แม่เสียชีวิตจากระเบิดจากฝูงบินของฝ่ายสัมพันธมิตร บ้านอันอบอุ่นเหลือเพียงแต่ซากเถ้าถ่าน เซตะ และ ซัสซึโกะ น้องสาววัย 4 ขวบ ต้องเร่ร่อนไป ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก อาหารเพียงน้อยนิดที่ได้รับปันส่วนจากทางการนั้นยังไม่เพียงพอ เขาต้องตัดใจนำกิโมโน สมบัติชิ้นเดียวของแม่ที่เหลืออยู่ไปแลกข้าวสารมาประทังชีพ เขาพยายามทำทุกวิถีทาง ไม่เว้นแม้แต่ลักเล็กขโมยน้อย เพื่อให้น้องสาวและตัวเขาเองอยู่รอด รอคอยวันเวลาที่สงครามสิ้นสุดลงและวันแห่งความสงบสุขที่กำลังจะมาถึง ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากสะเทือนใจหลายฉากที่อาจทำให้น้ำตาคุณซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว ใช้ภาพสื่อความหมายได้อย่างยอดเยี่ยม นำหิ่งห้อยมาเป็นตัวแทนสื่อถึงความฝันยามค่ำคืนของเด็กน้อยทั้งสองคน เด็กๆจับหิ่งห้อยนับร้อยนับพัน ปล่อยให้แสงเหลืองนวลโบยบินกระจายไปเต็มเพิงที่พัก บรรยากาศราวกับเทพนิยาย ปล่อยใจไปกับจินตนาการอันสวยงาม ฝันว่าสงครามอันโหดร้ายกำลังจะสิ้นสุดลง ฝันว่าพ่อกลับมาจากสนามรบ..อย่างวีรบุรุษ รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือน เด็กน้อยกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ซากหิ่งห้อยนอนตายเกลื่อนเต็มพื้น ซัสซึโกะค่อยๆบรรจงรวบรวมฝังซากหิ่งห้อยน้อยๆเหล่านั้นลงในสุสานน้อยๆ โดยหวังว่าศพของแม่จะได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกัน ไม่มีคำพูดออกมาจากปากของพี่ผู้เข้มแข็งมาตลอด มีแต่น้ำตาไหลพร่างพรูออกมา... ในที่สุด วันเวลาแห่งความสงบสุขก็มาถึง สงครามจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่น ไม่มีเสียงสัญญาณเตือนภัย ไม่มีเครื่องบินทิ้งระเบิด ไม่มีการรบราฆ่าฟันอีกต่อไป แต่..มันก็สายไปเสียแล้ว บางสิ่งได้สูญเสียไปแล้ว โดยไม่มีวันหวนคืนมา...
Credit : Epsilon@DVD diary ขอบคุณสำหรับ review ดีๆนะค่ะ ^^
*------------------------------------*
สวัสดีค่ะ วันนี้มาเปิดตัวด้วยการ์ตูนโบราณเรื่องหนึ่งค่ะ ^^ สุสานหิ่งห้อย
พอดีวันนี้ตอนวิชาอังกฤตของคณะเป็นคราวที่ต้องเขียน movie review
เรื่องที่อาจารย์เลือกมาให้ดูก็คือเรื่องนี้ค่ะ
ซึ่ง.............แน่นอนว่า เราร้องไห้ชัวร์ ร้องเยอะด้วยค่ะ
มีคนบอกว่าเรื่องมันไม่ดี ไม่เห็นเศร้าเลย อันนี้เราก็เห็นด้วยนะ ช่องโหว่มันมากไปหน่อย ^^ เนื้อเรื่องมันไม่เคลียร์น่ะค่ะ ^^" จุดบอดเยอะไปหน่อยนึง
แต่สาเหตุที่เราร้องไห้.......ก็คือ สงครามค่ะ ภาพแห่งสงครามที่เกิดขึ้นกะคนญี่ปุ่นตอนสงครามโลกครั้งที่ 2 ค่ะ
ในเรื่องจะมีภาพศพคนตายจากการทิ้งระเบิดของสหรัฐมากมาย สภาพศพของแต่ละคนนี่ ==" สยองสุดๆค่ะ
สำหรับเรา ทุกครั้งที่เห็นภาพของสงคราม ไม่ว่าจะมาจากสื่อรูปแบบไหนก็ตาม เราจะร้องไห้ค่ะ TT^TT
ไม่ชอบอ่ะ เรื่องแบบนี้ ไม่เข้าใจว่าคนเราทำสงครามกันไปทำไม ทำไปแล้วผลที่ได้มันคืออะไรกัน อำนาจ เงิน หรือทรัพยากร ไม่ใช่หรอกค่ะ สงครามทั้งหมดนั้น จะต้องจบลงที่ความว่างเปล่าเสมอค่ะ
ไม่มีอะไรได้กลับมาจากสงครามหรอกนะค่ะ ยกเว้นแต่ความตาย ความเสียหาย และความเจ็บปวดค่ะ ^^"
งืมมมมมมมม วันนี้ที่ดูแล้วยิ่งรู้สึกซาบซึ้งมากๆคงเพราะเรากำหนดหัวข้อ essay ของตัวเองว่าเป็นเรื่องแนวๆนี้ด้วยล่ะมั้งค่ะ ^^" ก็เลยออกจะอินกะเรื่องนี้
ว่าด้วยเนื้อเรื่องสักนิด เราว่า เซย์ตะคุงเป็นคนที่รักน้องมากๆ และก็น่าสงสารมากๆด้วย ต้องสูญเสียพ่อและแม่ตั้งแต่ยังเด็ก โดยที่มีน้องสาวอีกคนที่ต้องดูแล
ที่สำคัญ เซย์ตะยังต้องเห็นสภาพแม่หลังถูกไฟที่เกิดจากการทิ้งระเบิดของอเมริกา ศพที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล เพราะถูกไฟลวกทั้งตัว และยังมีหนอนที่ชอนไชศพอีก TT^TT น่ากลัวเกินไปแล้วววววววววววววว
พอ 2 พี่น้องสูญเสียแม่ไป ก็เลยต้องไปอยู่ป้า ซึ่ง.........ใจร้ายมากๆ มีคนได้วิจารณ์ไว้ค่ะ ว่า.......เรื่องนี้ สะท้อนในเรื่อง พอถึงภาวะสงคราม ต่างคนต่างก็เห็นแก่ตัวมาขึ้น หวังแต่ให้ตัวเอาตัวรอดให้ได้ก็เพียงพอแล้ว
สุดท้าย 2 คนนั้นเลยต้องไปอยู่กันเอง ที่เหมืองร้างเก่าๆ ท้ายสุด อาหารที่มีก็ไม่เพียงพอ น้องสาว ซัตซึโกะก็ตายไปเพราะอาการท้อง และขาดอาหาร หลังจากที่พี่ชายเพิ่งได้รับข่าวการแพ้สงครามของประเทศญี่ปุ่นและการตายของพ่อตัวเอง
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เล่าย้อนค่ะ มาตอนแรกคือ เซย์ตะคุง คุณพี่ชายตายแล้ว และก็ได้เจอน้องสาวของตัวเอง พร้อมๆกับหิ่งห้อย
"ผมตายในคืนวันนั้น 21 กย. 1945" นี่คือคำพูดคำแรกของเรื่องนี้ค่ะ TT^TT แล้วเรื่องราวก็ดำเนินไป
สรุป...........เราว่ามันเศร้าในขณะที่หลายๆคนไม่รู้สึกอะไร + รู้สึกว่าเซย์ตะมันงี่เง่ามากๆ ทำไมไม่เบิกเงินไปซื้อข้าว ทั้งๆที่แม่ก็ทิ้งเงินให้ ทำไมไม่ไปทำงานหาเงินเล่า
อืมมมมมม ไอ้พวกนี้นี่ จริงจังแม้กระทั่งการ์ตูน ==" 555555555+
สรุป 2 ----- สำหรับใครที่สนใจอยากดูภาพของสงครามโลกครั้งที่ 2 เราก็แนะนำเรื่องนี้ค่ะ ^^ เพราะบรรยากาศในเรื่องรู้สึกได้ถึงสภาพที่เกิดขึ้นจากสงครามได้ดีจริงๆค่ะ ^^
---------------------------------------
วันนี้มาแนวเครียดๆเศร้าๆ 555555+ เปลี่ยนแนวมั่งนะค่ะ ^^
-------------------------------------
[EDIT] ขออนุญาตดิทค่ะ 5555+
เรื่องนี้ไม่ได้ไปตามอายุเราค่ะ ขอย้ำ 5555+ แค่อาจารย์ที่เคารพยิ่งเอามาเปิดให้ดู และก็ซาบซึ้งไปกะเนื้อเรื่องค่ะ ดังนั้น เรายังไม่แก่!!!!!!!!!!!!!! >< ที่แก่น่ะ อาจารย์ค่ะ 555+ (วอนโดนตัดคะแนน ==" แหะๆๆ หนูล้อเล่นนะค่ะอาจารย์ขา.............) เพราะอาจารย์เอามาให้ดูนะค่ะ
ที่ขยันเอาเรื่องเก่าๆมาลงก็เพราะว่า.........ไม่ค่อยได้ดูการ์ตูนเก่าๆค่ะ ก็เลยประทับใจที่ได้ดูค่ะ ^^
แล้วก็อยากให้คนอื่นๆลองไปหามาดูมั่งค่ะ TT^TT หนังดีต้องแนะนำ เอิ๊กๆๆๆๆๆๆ ของเก่ามันมีคุรค่าที่ดีๆเสมอค่ะ ^^
edit @ 21 Aug 2008 23:31:31 by Nokorichan_สครีมเต็มกำลัง!!!!
จำได้ว่าตอนที่ได้ดูครั้งแรกอ่ะ ยังเด็กมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จำไม่ได้ว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง แต่ที่จำได้ติดตาก็คือตอนที่พี่ชายแบกน้องสาว เดินอ่ะ ไม่รู้เดินไปไหน
แล้วก็มีอีก ตอนที่ไม่มีอะไรจะกินแล้วอ่ะ แล้วน้องก็มีกล่องเหล็กซึ่งในนั้นเป็นลูกอม เห้อ ..จำไรไม่ได้เลย
รู้แต่ว่า ตอนที่น้องสาวต้องตายไปต่อหน้า(ถ้าจำไม่ผิด)เศร้าโคตร
โฮกกกกกก TT___TT เห็นชื่อธีมคุณน้องแล้วก็นะ
ทำไมช่วงนี้ขยันอัพเรื่องที่มันเกินกว่า 10 ปีทั้งนั้นเลยหล่ะ (ฮา...)
ปล.แล้วเหมือนกับว่าที่น้องสาวตายเพราะอดตายแล้วก็ เป็นโรคที่เกิดจากผลของรังสีที่มาจากระเบิดปรมณู(เขียนถูกปะนี่...)ด้วยรึเปล่าไม่แน่ใจ เพราะจำได้ลาง ๆว่าตัวน้องมี ปานๆ อะไรสักอย่าง แต่อาจจะจำผิดก็ได้นะ เพราะพี่ดูมานานละ เกือบ 20 ปีได้แล้วมั๊ง 5555555
#1 By Matsuokun on 2008-08-21 22:48